Historia
O miejscu
Od roku 1595 bracia z klasztoru krakowskiego opiekują się kościołem św. Idziego, w pobliżu wzgórza wawelskiego. Kościół został wybudowany przez księcia krakowskiego Władysława Hermana jako dziękczynienie po urodzeniu się jego syna Bolesława Krzywoustego w 1085 r.
Obecny gotycki z początku XIV w. jest jedną z pierwszych budowli ceglanych w Krakowie. Dzisiejszy wygląd jest rezultatem kilkakrotnej przebudowy. Kościół został gruntownie odnowiony w latach 1982-86 oraz 2023-25.
Od marca 2026 w imieniu krakowskiego klasztoru dominikanów opiekę nad kościołem sprawuje Dominikański Ośrodek Liturgiczny.
Zabytki
Obraz Patrona kościoła św. Idziego z początku w. XVII niewiadomego autora. Obraz ten w przeszłości otoczony był czcią i uważany za cudowny. W pierwszej połowie w. XX były przy nim wota.
Stalle w prezbiterium z różnobarwnych marmurów, wapienia pińczowskiego, piaskowca i alabastru, z późnorenesansowego, baldachimowego nagrobka św. Jacka z jego kaplicy w kościele dominikanów w Krakowie, zestawionego w kościele św. Idziego w r. 1629.
Ołtarz główny, późnorenesansowy z początku w. XVII, o schemacie tryptyku z ornamentem okuciowym i figurami świętych oraz dwa ołtarze barokowe i ambona z tego samego okresu, z gwiaździstym baldachimem i figurą św. Jana na szczycie.
Krucyfiks z około r. 1520 i figury Matki Boskiej i św. Jana z około r. 1470, na barokowej siedemnastowiecznej belce o wykroju trójlistnym.
Obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z w. XVI na desce i inne bardzo ciekawe zabytki gotyckie, renesansowe, barokowe i współczesne.
Patron kościoła
Święty Idzi (z Saint-Gilles, ok. 640–720) to eremita, opat i jeden z Czternastu Świętych Wspomożycieli, żyjący w VIII wieku we Francji. Jest patronem małżeństw bezdzietnych, matek karmiących, myśliwych, pasterzy, a także orędownikiem w sprawach beznadziejnych i opiekunem osób cierpiących na lęki. Jego wspomnienie liturgiczne przypada na 1 września.
- W poszukiwaniu samotności zamieszkał w jaskini, gdzie żywiła go łania.
- Pochodzenie imienia Idzi wiąże się z grecko-łacińskim określeniem "tarcza dębowa" lub starosłowiańskim "idź do Boga"
- Bardzo popularny w średniowieczu, szczególnie w Niemczech, Francji i w Polsce.