Zapraszamy Was, by w kameralnym wnętrzu kościoła św. Idziego usłyszeć opowieść o muzycznym pojedynku gigantów klawesynu: Jana Sebastian Bacha i Louisa Marchanda. Muzykę mistrzów wykona jedna z najwybitniejszych polskich klawesynistek, Ewa Mrowca.
W PROGRAMIE:
Johann Sebastian Bach (1685 – 1750)
Suita Francuska Es dur BWV 815
Allemande – Courante – Sarabande – Gavotte – Menuet – Air- Gigue
Louis Marchand (1669-1732)
Suite en ré mineur (1702)
Prelude – Allemande – Courante – Courante – Sarabande – Chaconne
Johann Sebastian Bach
Uwertura Francuska – Ouvertüre nach französischer Art BWV 831
Ouverture – Courante – Gavotte I/II – Passepied I/II – Sarabande – Bourrée – Gigue – Echo
Klawesyn Bruce Kennedy, Amsterdam 1998
Wykonawca koncertu, prof. Ewa Mrowca, jest profesorem akademii muzycznych w Krakowie i w Łodzi. Z wyróżnieniem
ukończyła studia w Krakowskiej Akademii Muzycznej w klasie prof. Elżbiety Stefańskiej, a potem doskonaliła swoje umiejętności w Guildhall School of Music and Drama w Londynie w klasie prof. Nicholasa Parle oraz w Schola Cantorum Basiliensis w Bazylei w klasie prof. Jörga-Andreasa Böttichera. Ze szczególną pasją poświęca się wykonawstwu muzyki na instrumentach oryginalnych, a także historycznej realizacji basso continuo. Na co dzień gra na instrumentach Detmara Hungerberga oraz Bruce’a Kennedy’ego. Jej działalność koncertowa obejmuje recitale solowe oraz występy z zespołami muzyki dawnej. Koncertuje w Polsce, Francji, Niemczech, Hiszpanii, Włoszech, Wielkiej Brytanii, Chinach, Japonii oraz USA. Do tej pory ukazały się cztery płyty solowe artystki.
WSTĘP WOLNY
OPIS PROGRAMU
Jesienią 1717 roku, w Dreźnie, na dworze Augusta II Mocnego (1670–1733), elektora Saksonii i króla Rzeczypospolitej, miało dojść do słynnego muzycznego pojedynku. Johann Sebastian Bach – organista z Weimaru – miał konkurować w zakresie organów i klawesynu z Louisem Marchandem – klawesynistą i organistą Ludwika XIV. Wbrew licznym przekazom, najprawdopodobniej nigdy jednak do tego spotkania nie doszło, gdyż, jak podają złośliwe plotki, Marchand, obawiając się porażki, uciekł z Drezna pod osłoną nocy. Brak rzetelnych informacji dotyczących tego wydarzenia nie pozwala na potwierdzenie jego autentyczności. To, co jednak pewne, to fakt, że Bach doskonale znał styl francuski, a nawet utwory klawesynowe samego Marchanda – w tym słynną Suite en ré mineur, zanotowaną przez jego brata Johanna Christopha (1671–1721) w Andreas-Bach-Buch (III.8.4 / Becker Stiftung, Leipziger Stadtbibliothek).
Już w drugiej połowie XVII wieku Francja zdominowała kulturę europejską, a język francuski stał się językiem europejskich elit. Na dworach przejmowano wzorce francuskie w muzyce, architekturze, a nawet w sposobie ubioru. Chętnie podróżowano do Paryża, gdzie uczono się tańca i skąd sprowadzano dzieła francuskich kompozytorów. Nie jest zatem zaskoczeniem, że młody Johann Sebastian był gruntownie zaznajomiony ze współczesnym mu francuskim repertuarem klawesynowym, a obok utworów Marchanda francuski idiom stylistyczny zgłębiał także dzięki kompozycjom między innymi: Jean-Henry d’Anglebert’a (1629–1691) czy Nicolas-Antoine’a Lebègue’a (1631–1702).
Do kręgu osób, które miały zdecydowany wpływ na zainteresowanie Bacha stylem francuskim należeli Georg Böhm (1661–1733) organista kościoła św. Jana w Lüneburgu, z którym miał ścisły kontakt w trakcie nauki w łacińskiej Szkole świętego Michała (1700–1702), a także mistrz tańca w ufundowanej dla szlacheckiej młodzieży Akademii Rycerskiej (Ritterakademie), przy tej samej szkole – Thomas de la Selle. Ten ostatni, uczeń samego Jean-Baptiste Lully’ego, był również muzykiem na dworze księcia Georga Wilhelma von Braunschweig-Lüneburg (1642–1705) w Celle, gdzie w 1665 roku została powołana – za sprawą książęcej małżonki, wielkiej protektorki kultury francuskiej, Eleonory d’Olbreuse (1639–1722) – kapela dworska składającą się w większości z Francuzów.
Najprawdopodobniej za sprawą Thomasa de la Selle, Johann Sebastian mógł usłyszeć tę słynną orkiestrę, zyskując bezpośredni kontakt z francuskimi manierami wykonawczymi. W tym czasie reprezentatywnym gatunkiem muzyki francuskiej była suita, a w świat tańców stylizowanych wprowadził młodego Bacha Georg Böhm, którego liczne suity klawesynowe Johann Sebastian udostępnił swemu bratu po powrocie do Turyngii w 1702 roku. Mając w pamięci szczególną wartość pedagogiczną suit, Bach już jako kapelmistrz w Köthen, w 1722 roku, do prywatnego notatnika muzycznego swojej drugiej żony, zatytułowanego Clavier-Büchlein für Anna Magdalena Bach, rozpoczął wpisywać Suites pour le Clavessin. Było to pięć suit, oznaczonych numerami BWV 812–816, znanych obecnie jako Suity francuskie. W drugiej części swojego Clavier Übung, wydanego w 1735 roku w Lipsku zamieścił wielką Uwerturę Francuską BWV 831.
